Τι κάνουμε τώρα;

Η κουβέντα σε σχέση με ό,τι μας συμβαίνει τις τελευταίες μέρες, εστιάζεται στην επίρριψη ευθυνών για την καταστροφή. Όποιος κι αν είσαι, σήμερα πιστεύεις είτε στο 'οργανωμένο έγκλημα' είτε στην 'κατάρρευση του κράτους'. Και το υπερασπίζεσαι με πάθος.

Το ποιός φταίει για τις φωτιές είναι ένα πολύπλοκο ζήτημα που εμπλέκει ένα σωρό παραμέτρους (εμπρηστές οικοπεδοφάγοι, καύσωνας, σκουπίδια, πυρομανείς, μηδέν συντήρηση και προστασία δασών, γιαγιάδες που μαγειρεύουν, κτλ...). Η αδυναμία της κρατικής μηχανής να διαχειριστεί την κρίση είναι δεδομένη. Υπάρχει όμως και μια άλλη διάσταση, που είναι δύσκολο να αναδειχθεί την στιγμή που η καταστροφή συνεχίζεται και είναι ίσως πρώιμα και άχαρα διατυπωμένη.

Πάντα τέτοιες κρίσεις είναι ευκαιρίες για μεγάλες αλλαγές. Το ερώτημα είναι τι μπορούμε να κάνουμε, σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο, άμεσα και μακροπρόθεσμα. Απο εδώ και πέρα.

Ξεκινώ με κάποιες δικές μου προτάσεις.

Επένδυση σε ένα σοβαρό σύστημα διαχείρισης κρίσεων

Είναι γνωστό ότι στην Ελλάδα δεν διαθέτουμε κουλτούρα διαχείρισης κρίσεων. Λειτουργούμε μόνο σε επίπεδο καταστολής και όχι πρόληψης. Αν δεν αλλάξει αυτή η νοοτροπία, μια ζωή θα θεραπεύουμε το σύμπτωμα (με αποζημιώσεις και τηλεμαραθωνίους) και θα στρουθοκαμηλίζουμε στην θέα της βαθύτερης αιτίας.

Εκπαίδευση, εκπαίδευση, εκπαίδευση

Δεν χρειάζεται εξήγηση. Εκπαίδευση στο δυναμικό της πυροσβεστικής, εκπαίδευση στα κέντρα αποφάσεων από την εμπειρία του εξωτερικού, εκπαίδευση στην τοπική αυτοδιοίκηση και προπαντός εκπαίδευση στους ίδιους τους κατοίκους. Επίσης, πλήρης αναδιοργάνωση του Στρατού με εστίαση στην εκπαίδευση πρόληψης και αντιμετώπισης φυσικών καταστροφών. Ο μεγαλύτερος εχθρός μας εν έτει 2007 είναι η κλιματική αλλαγή και όχι οι Τούρκοι.

16 Σεπτεμβρίου: Ψήφος σε "κάτι άλλο"

Υπάρχει μια ιδέα, που έχει εκφραστεί ήδη από τον Σ.Μάνο και τον Γ. Κουμάντο, που λέει ότι η συλλογική απόριψη και η μαζική ψήφος σε 'κάτι άλλο' μπορεί να οδηγήσει τα δυο κόμματα να προχωρήσουν σε μια κυβέρνηση συνεργασίας ΝΔ-ΠΑΣΟΚ. Δεν μπορώ να βρω άλλο τρόπο για να αντιμετωπίσουν τα δυο κόμματα την αγανάκτηση του κόσμου, την έλλειψη εμπιστοσύνης και την 100% απαξίωση της πολιτικής. Τουλάχιστον κάτι τέτοιο, ένα κοινό όραμα βασιζόμενο σε 2-3 ρεαλιστικούς άξονες (ασφαλιστικό - περιβάλλον - παιδεία - ανεργία) θα ήταν το μοναδικό ελκυστικό μήνυμα.

Ούτως ή άλλως, κι οι δύο τα ξέρουν τα προβλήματα. Άλλο αν δεν τολμούν να τα λύσουν και τα διαιωνίζουν στις επόμενες γενιές. Με μια κυβέρνηση συνεργασίας τουλάχιστον μοιράζεται το πολιτικό κόστος.

Απομάκρυνση πληθυσμού από την ύπαιθρο

Αυτό δεν σημαίνει να πάνε όλοι στην Αθήνα, αλλά να ξανασκεφτούμε πως σχεδιάζουμε τις αγροτικές περιοχές, με σπίτια, δρόμους και ελαφρόμυαλους ανθρώπους πολύ κοντά σε πλούσια δάση. Οφείλουμε να σεβαστούμε την φύση: τα δάση για εκδρομές και οι πόλεις για ζωή και εργασία.

Μπορείτε να διαφωνήσετε ή να προσθέσετε τις δικές σας προτάσεις.